හුග කාලයකින් මට ෙම් බ්ෙලාග් සටහන ලියන්න ලැබුෙන්නෑ කරුණු කිහිපයක් නිසා. හැබැයි එ් එක කාරණයක් වත් අවුරුද්දක්ම ෙනාලිය ඉන්න තරමට ප්රබල එ්වා ෙනාෙවයි. අන්තිමට මට හිෙතන්ෙන් ප්රධානම ෙහ්තුව සිංහල ලියන්න අමතකවීයෑමයි. එ් වාෙග්ම අෙනක් කාරණය තමා මම සහමුලින්ම වින්ෙඩා්ස් අතහැර අැපල් Mac OS X පරිඝණක පද්ධතියකට මාරු වීම. මෑතක් වනතුරු හරියට සිංහල ලියන්න ක්රමයක්(පිනට) තිබුෙන් නෑ අැපල් පරිඝණකයේ. දැන් එ්කත් පිලිෙවලක් ෙව්ගනයි යන්ෙන් ( බලන්න  http://web.nickshanks.com/typography/sinhala/) එහි අැති යතුරු පුවරු සකසනය ටිකක් ෙදා්ශ සහිතයි. හැබැයි එ්ක නිවැරදිකරගන්න පුලුවන් keylayout file එකක් යූකලේලි මෟදුකාංගය අධාරයෙන් සකස් කරගෙන /Library/Keyboard Layouts ෙගානුවට දමාගත්තහම.

ඕනෑම මානව සංස්කෟතියක ඇති ප්‍රධානම මෟදු/බුද්ධිමය නිෂ්පාදන/නිර්මාණ කිහිපය අතරිනුත් ප්‍රායොගිකව වඩාත්ම බහු ජන සහභාගීත්වයක් ඇතිව/බහු ජන ප්‍රජාතාන්ත්‍රික බවක් සහතව වැඩෙන සංඝඨකය වන්නේ හාෂාව බව මගේ හැගීමයි. බසෙහි ඇති සරල බව මෙන්ම එහි ඇති ගැඹුරු බව හා විවිධත්වයද ඒ මානව සමූහයේ ජීවන රටාව සිතුම් පැතුම් රුචි අරුචිකම් මෙන්ම බුද්ධිමය මේරුම්කමද හඳුනාගතහැකි නිර්ණායකයන්වේ. මෙහිදී මා කතාකරන්නේ සරල අර්ථයෙන් හාෂාව ගැන මිස හාෂාවේ ව්‍යවහාරයෙන් නිපැදෙන සාහිත්‍ය ගැනනොවේ (හරියට සිත්තරකු අත ඇති වර්ණ ඵලකය ගැන මිස ඔහුගේ සිත්තම ගැනනොවේ). එසේම මෙහිදී ජනවහරේ බස, විදග්ධ ප්‍රබුද්ධ ලිඛිත හාෂාව, රස්තියාදු පාදඩ බාසාව ආදී සියල්ල කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් අපට එකවිට සැලකිල්ලට ගැනීමට සිදුවෙයි – අර සිත්තරාගේ ඵලක‍ෙය් ඇති සමණළ වර්ණ පදාස මෙන්ම අඳුරු බොර ගුරු පාට තලිද ඇත්තාක්මෙන් (එක් එක් සංගඨකයට ගැලපෙන ප්‍රමාණාත්මක හා ගුණාත්මක බරක් දෙමින්). සිංහල හාෂාව සම්බන්ධයෙන් අ.පො.ස.(සා/පෙ)ට වඩා ඉහල දැනුමක් නැතත්, මුලු වෟත්තීය දිවියම සිංහ‍ලෙන් තොරව ගෙවෙතත් මට මේ සටහන ලියන්නට සිත්වූයේ මේ දින වල සිළුමිණ පුවත්පතේ පුන්කලස අතිරෙකයේ දිගහැරෙන “හාෂාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නය” විවාදය කියැවූ පසුවයි. (ඔව් ඉඳ හිට සිළුමි‍ණෙත් කියැවිය හැකි දේ තිබේ )

බ්ලොග්චාරීන් ගේ පහසුව පතා එම විවාදයේ මතුකෙරෙන අදහස් අතරින් මා වැදගත් යැයි සලකන අදහස් කිහිපය සැකෙවින් මෙසේ දක්වමි.(මේ බ්ලොග තේරුම් ගැනීමේ පහසුව සදහා මා මෙම කරුණු උපුටා දැක්වූවත් පුළුල් අවබොධයක් ලබාගැනීමට කරුණාකර මුල් ලිපි කියවන්න)

සති කිහිපයක් තිස්සේ අතරින්පතර පලකෙරෙන ලිපි කිහිපකින් මේ විවාදය කෙරේ. එක් පාර්ශවයක් කොළඹ සරසවියේ කථිකාචාර්ය අගලකඩ සිරිසුමන හිමි සහ සේපාල් අමරසිංහ වන අතර‍ අනෙක් පසින් ඇමරිකාවේ කොර්නල් සරසවියේ ආචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති වෙයි.

තේමාව සිංහල භාෂාවේපරිහාණියට හේතුවුනු නණලළ සහ අනෙකුත් සංස්කෟතික ආරක්ෂණ වාදය හා සංස්කෟතික නවීකරණවාදය ආදිය.

1. සාමාන්‍ය/සාම්ප්‍රදායික සිංහල අක්ෂර වින්‍යාසය අත හැර ණ ළ ළු ෂ අකුරු නැතිව සිංහල කට වහරින් ලිවීම ප්‍රචලිත කිරීමේ ව්‍යාපෟතිය (සිරි ගුනසිංහ, අජිත් තිලකසේන ආදීන්) අවසාන වශයෙන් මග පෑදුවේ හරියට සිංහලවත් ඉංග්‍රීසිවත් බැරිව “ඔළුව නැති ඔළු” චැනල්වල සිංග්ලිෂ් ඇදබානා අඳබාල නංගිලා මල්ලිලාගේ බාසාවට බව අගලකඩ සිරිසුමන හිමි සහ “අනෙකුත් රෙද්ද උස්සාගෙන සිංහල රැකගන්නට දඟලනවා”යැයි අමරකීර්ති කන්ඩායම සළකන අය පවසයි.

2.නමුත් සිරි ගුනසිංහ, අජිත් තිලකසේන අදීන් උත්සාහ කළේ සිංහල කටවහර ඇසුරින් ලේසි ව්‍යවහාර බාසාවක් හදාගන්නට බවත් එහෙම කෙරුවානං මේ “ඔළුව නැති ඔළු” චැනල්වල සිංග්ලිෂ් ඇදබානා උන් සිංග්ලිෂ් වෙනුවට අර ලේසි සිංහල කතා කරනු ඇති බව ලියනගේ අමරකීර්ති කියයි.

සිංහල සාමාන්‍ය/සාම්පුදායික අකෂර වින්‍යාසය (මට හිතෙන විදියට මෙහිදී සාම්පුදායික යන වචනය යොදාගැනීමමත් පොඩි ඇමරිකන් මානසික යුද්ධ උපක්‍රමයකි) හාස්‍ය මුසු විවේචනයකට ලක්කරන අමරකීර්ති, සිංහල සාමාන්‍ය අකෂර වින්‍යාසය නවීකරණය කීරීමෙන් (ණ ළ ළු ෂ අකුරු අතහැර ලිවීමෙන්) නව රසයන් මැවිය හැකි (අර්ථ ජනන ශක්තිය වැඩිකර ගත හැකි) අයුරු මෙසේ පෙන්වාදෙයි.

“බෝ ගහ යට තණ පොඩි කල ජිනරතන” යන්න ගන්න. දැන් මෙහි අර්ථ දෙකක් ඇත. ජිනරත්න නැමැත්තා බෝ ගහ යට තණකොල පොඩි කර ඇත. නැත්නම් බුදුන් බෝ ගහ යටදී තෟෂණාව පරාජය කර ඇත. ඒ කවිපදය මෙහෙම ලියමු: “බෝ ගහ යට තන පොඩි කල ජිනරතන” දැන් ඊට තවත් අර්ථයක් ඇත. ජිනරතන නම් කොල්ලා (නැත්නම් සාමනේර නම) බෝ ගහ යටදී පොඩි කොලුකමක් කර ඇත! ජන කවිය හඬගා කියන කල අකෂර වින්‍යාසය නොපෙනෙන නිසා, එනම් ණ සහ න අතර උච්චාරණ වෙනසක් නැති නිසා මේ අර්ථ තුනම එකවර රසික මනසේ ක්‍රියාත්මක වන්නට පුළුවන. …. ඒ නිසා එක්කරන හාස්‍ය සහ සෙල්ලක්කාරකම කවියෙහි නාටකීයත්වය වැඩිකරයි. එහි එන අන්දමේ මනරම් කොලුකම්සහිත ගැටවර වියේ ගත කළ මම නම් ඒ තුන්වෙනි අර්ථයට බෙහෙවින් කැමැත්තෙමි.

දැන් මගේ විග්‍රහය

සමහරවිට තන මිරිකන සෙල්ලක්කාර මනරම් කොලුකම් සහිත ගැටවර වියක් නොතිබුනාවිය හැකි සංගයාවහන්සේ නමකුත් හවුල්කරගෙන කරනා විවාදයකදී එක පාරශවයකට අඩුමතරමින් ප්‍රසිද්ධියේ හුවමාරුකරගත නොහැකි අත්දැකීමක් මේ විවාදට අනුපානවශයෙන් ගැනීම තරමක අසාධාරණ හා ශාස්ත්‍රීය සදාචාරට එරෙහි ෆවුල් පහරක් යැයි විටෙක සිතුනත් එය අර රෙද්ද උස්සාගෙන සදාචාරය රැකිනා අය අමරකීර්ති සමග බේරාගතයුතු ගනුදෙනුවකි.

සරලව ගත් කල අමරකීර්ති කියන්නේ ණනලළ බේදය නොසලකා ලිවීමෙන් සාහිත්‍ය කෟතියක රසය නැති වෙනවා වෙනුවට අවශ්‍යනම් රසය වැඩි කර ගත හැකිබවයි. මට එක් අතකින් මේ තර්කයේ ඇත්තක් ඇතැයි සිතුනත් ටිකක් දුරට සිතා බලද්දී එහි ඇති අඩුව හෙවත් නිර්මාණාත්මක දිලිඳු බව ඉවෙන් මෙන් දැනෙයි.

සිරි ගුනසසිංහ, අජිත් තිලකසේන ආදී සංස්කෟතික නවීකරන වාදීන්ට තම නිර්මාණාත්මක ප්‍රතිභාවන් දියුනු තියුනු කරන්නට යාමේදී අප සංස්කෟතියේ/භාෂාවේ ඇති යම් යම් පුරුදු/රීති/නීති බාදා වැට කඩොළු මෙන් පෙනෙයි. මෙය සිංහල සාහිත්‍යට පමනක්/සිංහල සංස්කෟතියට පමනක් සීමාවූ ප්‍රශ්නයක් නොවන බව මගේ හැගීමයි. මෙලොව ඇති ඕනෑම සංගත පද්ධතියක ඇති ස්වභාවයකි. නමුත් සැබෑ නිරමාණ කරුවාගේ නිරමාණාත්මක බව මතුවන්නේ මෙම රීති කඩුල්ල පනිනා ආකාරය අනුවයි. අලුතින් ධනාත්මකව යමක් නිරමාණ කළ නොහැකි අඳබාල නොපුහුදුන් නවීකරන වාදියා පලමුවෙන්ම කරන්නේ පුරුදු/රීති/නීති කඩාබිඳ දැමීමයි(අතහැර දැමීමයි). නමුත් මා හිතන්නේ සැබැ නිර්මාණාත්මක නවීකරන වාදියාට නම් මෙම පුරුදු/රීති/නීති වලට නවඅර්ථදැක්වීමක් දිය හැකිවියයුතුය. මෙය නණලළ ප්‍රශණයේදී විසඳන්නේ කෙසේදැයි පෙන්වාදීමට මට(අඩුම තරමින් හරියට නණලළ ලියාගැනීමට වත් නොහැකි) නිර්මාණාත්මක හා ශාස්ත්‍රීය පුළුවන්කමක් නැතත් ඒ සඳහා ඉතා රළු සරල හාස්‍ය මුසු යොමුවක් දක්වන්නට ඉඩදෙන්න.

මෙහි දී ප්‍රශ්ණය වී ඇත්තේ ලිඛිත බසින් සමහර වචන ලියද්දී එම වචන කියද්දී ඇති ව්‍යංග බව නැතිවී නිශ්චිත අර්ථයන් ලැබීමෙන් ලිඛිත බසින් ප්‍රකාශවෙද්දී සමහර සියුම් රසයන් අඩුවීමයි. නිර්මාණාත්මක නවීකරන වාදියකුට තමන්ට ව්‍යංගබව මතුකිරීමට උවමනා විටදී පහසුවෙන්ම(රැඩිකල්වී) එම වචන ලියනා විදිය වෙනස්කල හැකිය. ඉහත තනයම උදාහරණයට ගතහොත් තණකොල හා තෟෂණාව ගැන ලියන්නා “තණ” ලෙස ලියද්දී, පියවුරු ගැන ලියන්නා “තන” ලෙස ලියද්දී, තණකොල, පියවුරු හා තෟෂණාව යන මේ සියල්ල පටලවා රසිකයාට නන්නත්තාර සෙල්ලක්කාර රසයක් දීමට උවමනා ලියනගේට (අමරකීර්තිට) “තන(ණ)” හෝ “තණ(න)” ලෙස ලියාගත හැක(ඔව් සිරාවටම). එතකොට අර අර කවි පදය මෙසේ ලිවිය හැක:

“බෝ ගහ යට තන(ණ) පොඩි කල ජිනරතන”

ඔය වරහන් දෙක ටිකක් අමුතුවට පෙනුනාට ඉන් අවංකවම රචකයා ව්‍යංගයක් මතුකරන්නට උත්සාහකරනා බව නිශ්චිතව ප්‍රකාශවේ.මෙය එකවිටම විකාර අදහසක්සේ පෙනුනත් ටිකක් දුරදිග සිතා බලන විට මෙය රෙද්ද උස්සාගෙන දඟලන අය තව තවත් කුලප්පු කරගන්නෙත් නැතිව, තන මිරිකා ආතලයක් ගන්නට බලාසිටිනා (අමරකීරතිගේ) රසික මල්ලිලා(දැන් දැන් නංගිලාද)ගේ බලාපොරොත්තු සුන් කරන්නේත් නැතිව සිරිසුමන උන්නානසේටත් හොරෙන්ම කරගතහැකි කොළුකාර(සමලිංගික නොවේ) විසඳුමකි. නමුත් පැහැදිලිවම අමරකීර්තිලා මෙවැනි අතරමැද සමාදාන වලට සූදානම් නැතැයි මට සිතේ. ඔවුන් මස් රාත්තලම ඉල්ලන්නේ මීට වඩා දුරගිය ඉලක්ක ඔවුනට ඇතිනිසාද?

තවත් කරුණක් නම්, “ලංකාවේ පත්තර ලේඛකයන්” කරන්නාක් මෙන් චොම්ස්කිගේ අරපොත කියෙව්වොත් ඕකට උත්තර ලැබෙයි වැනි දේ කියන්නට අකමැති උවත්, අමරකීරති උපුටන එඩ්වඩ් සයිද් කෙසේ වෙතත් මට හිතෙන විදියට නෝම් චොම්ස්කි ගේ විශ්ලේශණ අනුව නම් මේ අකෂර වින්‍යාස අල්ලාගෙන කරන දැඟලිල්ල අන්ධයා අලියා විස්තරකරනවා වැනි අසම්පූර්ණ උත්සාහයකි.

භාෂා සාහිත්‍ය සිත්තරා අත ඇති වර්ණ ඵලකයේ ඇති තවත් එක් වර්ණයක් වැනි අක්ෂර වින්‍යසය මේ භාෂා සිත්තමේ සියුම් බව තවත් වැඩිකර ගතහැකි මෙවලමකි. අවශ්‍ය අයෙකුට කළු සුදු රේඛාවලින්ම පමනක් සිතුවම් ඇඳගත හැක.

ආශ්‍රය කරගන්නා කරුණු හා කරුණු විශ්ලේෂණය, තර්කාකිකත්වය අනුව සලකනවිට අමරකීර්තිගේ මතය ඉතා ශාස්ත්‍රීය ආකර්ශනීය බවක් පෙන්වයි. සිරිසුමන හිමියන්ගේ මතය ඉතා සරල, අශාස්ත්‍රීය සිංහල උත්තමවාදී, ගැඹුරක් නැති, ලිංමැඩි, ඒක මාන, නූතනත්ව විරොධී මතයක් බවට පත්කොට ඇත. නඩුවකදී නං උන්නාසෙට ඇපත් නැතිසේය. එහෙත් මට නම් පෙනෙන්නේ මේ ප්‍රශ්ණයේ සැබෑ යථාර්ථය නම් එතරම් සරල ජයග්‍රහණයක් අමරේට නොදෙනු ඇතිබවයි. අමරකීර්තිම නිවැරදිව පිලිගන්නා පරිදි මෙය නණලළ පටලැවිල්ලක් පමණක්ම නොවේ. සිරිසුමන හාමුදුරුවන් හා අනෙකුත් කොළඹ සරසවි ශාස්ත්‍ර පීඨයේ අය නොවේ මේ නඩුවේ සැබැ පැමිණිළිකාර‍යන්. මම හිතනා අන්දමට අමරකීර්තිගේම බුද්ධියේ/හදවතේ එක පැත්තකුත් තාමත් මේ නඩුවේ පැමිණිළිකාර‍යෙක්. අපිට නැත්තේ/අඩු සංස්කෟතික නවීකරණ වාදීන් නොවේ. අපිට නැත්තේ සංස්කෟතියක් වෙනස්වෙන්නට ඉඩදෙමින් එය සංවර්ධනය සහ සංරක්ෂණය කරගන්නට දන්නා අපේ යුගයේ ප්‍රාඥයන්ය. මා මේතාක් සිතාසිටියේ අමරකීර්ති එවැනි ප්‍රඥාංකුරයෙකු බවයි. එඩ්වඩ් සයිද් ගුරුකොටගෙනම උවනාව තිබේනම් අමරේට ත‍ව දුරටත් එවැනි ප්‍රාඥයකු විමේ වාසනාව ඇති බව මාගේ පැතුමයි.

අපේ සංස්කෟතිය තුල සංස්කෟතික නවීකරණ වාදීන්ට හා සංස්කෟතික ස්වයංවිවේචකයන්ට අසාධාරණ ප්‍රහාරයන් සැමදාම මේ ලිංමැඩි සංස්කෟතික උත්තමවාදීන් එල්ලකරන බවත් එයම අපේ පරිහානියට හේතුවීඇතිබවත් අමරකීර්ති කියනවිට තවත් පැත්තකින් හාන්සිපුටුවකට වී දුම් පයිප්පය මෑත් කොට කට කොනකින් පඩික්කමට (සිළුමි‍ණේ පුන්කලසට) කෙල පාරක් ගසන (කුහක) අමරසේකරයන් මෙසේ කියති.

“ඔය අමරකීර්ති කියන එකාත් මගේ හිතේ මට එහෙන් මෙහෙන් පේනවා එන්. ජී. ඕ. වලට සම්බන්ධයක් ඇති. ඔය (ඇමරිකන්)විශ්වවිද්‍යාලවල ඕන එකෙකුට ගිහිල්ල උගන්නන්න පුලුවන්. මට මතකයි ඔය අමරකීර්ති එක සැරයක් ඉංග්‍රීසියෙන් ලියලා තිබුණා සරච්චන්ද්‍ර ඔය ශෛලගත නාට්‍ය ගැන පර්යේශණ කලේ ඇමරිකන් සල්ලිවලින් කියලා. ඕකත් මං හිතන්නේ ඇමරිකන් ගැත්තෙක් වෙන්න හදන්නේ මගේ හිතේ. ඕකුන්ව තියාගන්නවා මේ රටවල් ගැන අවබෝධයක් ලබාගන්න. මෙහෙන් යන හුඟක් අයගෙන් ඔය ආචාර්ය මහාචාර්යවරුන්ගෙන් උන්ට ඕනේ මේ රටවල් ගැන තොරතුරු ලබාගන්න. වෙනදේකටනෙවෙයි, උන්ගේ CIA වැඩවලට. ඒකට මෙහේ ඉන්න අය ගෙන්නල උන්ගෙන් තොරතුරු ගන්නවා. ඒකට සුදුසු අයව තෝරගන්නවා.දැන් ඔය එච්. ඒ. සෙනවිරත්න, ගනනාථ ඔබේසේකර ඕකුන් ඔක්කෝම ඒ සඳහා පාවිච්ච් කරපුකට්ටිය.”

මට හිතෙන හැටියට නම් අමරේ මේවාට එතරම් කුලප්පු වියයුතු නැත. [මෙහි මුලින් පලවූ වැකි කිහිපය එතරම් සුදුසු නැති බව මට වැටහුනු බැවින් ඒවා මා විසින්ම කපා දමන ලදි.]

පූර්ව කථාන්දරය

දැනට ටික කාලයක ඉඳන් ලංකාවේ ඇන්ජියෝ මහත්වරුන් ටික කියන්නට ඳඟලන කතන්දරයක්තමයි ලංකාව “අසාර්ථක රාජ්‍ය”යක්බව. ඒකත් මේ හදිස්සියේම මහින්ද උන්නැහේ කොරන්නට පටංගත්තු ගමං තමයි අසාර්ථක වෙලාතියෙන්නේ. (මොකද මහින්ද උන්නැහේ එන්ට කලිං සිරිලංකාව කිරියෙං පැණියෙං ඉතිරිලා, ජනයා බය හැක නැතුව හිතට එනදේ පත්තරවල ලියාකියාගෙන, අතුරුදහංවෙන්නේ නැතුව තමංගේ ගෙවල්දොරවල් වලටමවෙලා හිටිය බව තමයි මේ ඇත්තන්ගේ අදහස) ඉතිං මේ වාගේ අසාර්තකවෙන රටවල් වලට ඊළඟට කලයුතු වන්නේ ඉරාකය,හයිටිය ට කළාක්මෙන් ඇමරිකන් හමුදාව(සමාවන්න එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදාව) යවලා ඒ රටවල්වල මලිකී,රෙනේ ගේ නව රාජ්‍යයන් වාගේ ආදර්ශමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අති සාර්ථක රාජ්‍යයන් ගොඩනගලා හැලිබර්ටන් ඇතුලු පින්වත් ව්‍යාපාර හරහා නිදහස් වෙළඳපොලක් නිර්මාණය කොට අහිංසක දුක්පත් ජනතාව සුඛිතමුදිත කිරීමය. අපේ රටේ පිණට පහලවී ඇති මේ සරවණමුත්තු, උයන්ගොඩ, සංජනා, සුනන්ද, රූපසිංහ ආදී මෙකීනොකී ඇන්ජියෝ උපාසක ඇත්තො දඟලන්නේ මේකාරණය ගරුකටයුතු බුෂ් මහතාට(සමාවන්න එක්සත් ජාතීන්ට) අවබෝධකර දීමටයි.

විශ්ලේශණය

මට සරලව පැහැදිලිකිරීමට අවශ්‍යවූයේ “අසාර්ථක රාජ්‍ය” ලේබලයේ ප්‍රායෝගික ව්‍යයහාරයේ යථාර්තයයි. සැබවින්ම මේ “අසාර්ථක රාජ්‍ය” කතාව ලංකාවේමෙන් ගෙඩි පිටින් පිලිගැනීමක් ලෝකයේ වෙනත් කිසි රටක සිදුනොවේ. මෙම වර්ගීකරණ‍ෙය් දාර්ශණික, සෛද්ධාන්තික හා ව්‍යවහාරය පිළිබඳව බොහෝ කරුණු ලොව පුරා විවාදයට බඳුන්වීඇත. අද දවසේ ලොව පුරා සිටින සැබෑ උගතුන්ගේ හා ක්‍රියාකාරිකයන්ගේ වගකීම වන්නේ මේ යථාර්තය අවබොධකොටගෙන ඊට එරෙහිව පෙරමුණගැණීමයි. මෙවැනි සැබෑ උගතකු වශයෙන් අද ලොව සිටිනා ප්‍රබලම හා විශිෂ්ඨම පුද්ගලයා, දයිවයේ සරදමකටමෙන් බිහිව ඇත්තේ ද ඇමරිකාවෙන්මය. ඔහුනම් මෑත කාලයේදී මේ “අසාර්ථක රාජ්‍ය” තුරුම්පුවේ රඟ ඌරාගේ මාලු ඌරාගේ පිටේම තබා කපනා අයුරින් පහදන ග්‍රන්ථයක් FAILED STATES The Abuse of Power and the Assault on Democracy නමින් පසුගිය වසරේදී ලියූ නෝම් චොම්ස්කිය. ඔහු මේ පොතින් පැහැදිලි කරණා කරුණක් නම් ලොව වටා අනෙකුත් රටවලට “අසාර්ථක රාජ්‍ය” ලේබලය ගසමින් ඒ රටවල්යටත්කරගෙන ඒ තුල තම අධිරාජ්‍ය පතුරන ඇමරිකාව, දර්පණයකින් තමාදෙසම බැලුවහොත් පෙනෙනු ඇත්තේ තමනුත් “අසාර්ථක රාජ්‍ය”ක් බවයි. “Among the hardest tasks that anyone can undertake, and one of the most important, is to look honestly in the mirror. If we allow our selves to do so, we should have little difficulty in finding the characteristics of FAILED STATES right at home. ”

සාමාන්‍යයෙන් දැන් කවුරුත් පිලිගන්නා කාරණයක් නම් අපේ මහලොකු උගතුන් ලෙස සලකන අය සැබැවින්ම, බටහිර නිපදවන අදහස් නැවත වමාරණ අනුකාරකයන් රැළක් බවයි.(නලින් ද සිල්වා මහතාට පින් සිදුවන්නට) නමුත් මට හිතෙන්නේ මුන් ඊටත් වඩා හොරුන් රැළක් බවයි. මේ උගත්තුතුන්ට කිසිවිටෙක ඇමරිකාවට අවංකවම එරෙහිවන අදහසක් වැරදිලාවත් වැමෑරෙන්නේ නැත. ඔවුනට “අසාර්ථක රාජ්‍ය” තේරෙන්නේ ඇමරිකාවට උවමනා ආකාරයට පමණි.

ලාංකීය සම්භාව්‍ය සංගීතයක් අද්දැයි කිවනොහැක. මට මතකයි ප්‍රබුද්ධ/පීචං සංගීත ගැන විවාදයක් කලකටපෙර. සුනිල ශාන්ත, රන්වල බැද්දගේ ආදීන් ගේ උත්සාහයන් හැරුණුකොට සැළකියයුතු ශ්‍රී ලාංකීය යැයි කිවහැකි සංගීතයක් අපට තිබේද?

සිංහල ජනශ්‍රැතිය ශාස්ත්‍රීයව අද්‍යනයක යෙදෙන අමරදාස වීරසිංහ මහතා පවසන්නේ සිංහල ජන සංගීතය බොහෝවිට ස්වර හතරක් හෝ වැඩිම වශයෙන් පහක් ආශ්‍රිතව ගොඩනැගී ඇතිබවයි(පූර්ව ස්වර චතුස්ඨකය-ස,රි,ග,ම). ඉන්දියානු රාගධාරී සංගීතය හදාරා ලංකාවට පැමිණි විශාරදයන්ට ස්වර හතරක සංගීතය විහිලුවක්විය(අශ්ඨක දෙක තුනක් හරහා විහිදෙන). බටහිර සම්භාව්‍ය සංගීතය උගත් අයට (ස්වර 12 අමතරව එකවිට ස්වර තුන හතරක chordal Harmony යොදාගන්නා) මේ දෙකම විහිලුවක්විය. එයින මෙයින් “හේනේ පැල ඉනි වැට බැඳලා” ගයන්නට උවමනාවූ තරුණ පරපුරට අවසනයේ සිදුවූයේ, තම ගීය මේ තුන්ගොල්ලන්ටම නැති බයිලා බීට් එකට ගැයීමටයි.

මට මේ කතන්දරය කියන්නට හිත් වූයේ ලංකාවේ තරුණයන් කිහිප දෙනෙකුගේ සමූහ වාදනයක් U-Tube හි දැකීමෙන්පසුවය. Oriental Fusion නැමැති සංගීත කණ්ඩායමේ මෙම උත්සාහය පැසසි යුතු ලක්ශණ කිහිපයක් පෙන්වයි. අපේ බොහෝ බටහිර සංගීතය ශ්‍රාවකයන් නතරවන්නේ ඔසීගේ හෝ මෙටලිකාලාගේ මොෂ්-පිට්වල පතුලේ ගංජාගැසූ තඩි ඇමරිකානුවන්ගේ පයට පෑගීයන මිලියනයක් අතර තවත් එක්අයකු පමණක් බවට පත්වෙලාය. මේ මොෂ්-පිට්වල රඟ හැබැහින් නොදැක බංබලපිටියේ රස්තියාදුවන හිප්-හොප්/බ්ලැක්-මෙට්ල් මල්ලිලාට නූතනත්වයේ නාමයෙන් දයාන් ජයතිලක අංකල්ලා තවතව ලනු දෙයි.

නමුත් මේ Oriental Fusion තරුණයන් කිහිප දෙනා ඊට ටිකක් වෙනස් මගක් තෝරාගැනීමම පමණක් උවද පැසසි යුතු කරුණකි. ශීල්පීය, නිර්මාණාත්මක හා කලාත්මක අංශවලින් තව බොහෝ දුර යන්නට මේ තරුණයන්ට ඇතත්, හරි පැත්තට හැරිලා ස්ටාර්ට් කරගත්තු එකත් ජයග්‍රහණයක් කියලායි මම හිතන්නේ. ඔබට අතරමග නොනැවතී ඉදිරියට යාමට ධෛර්යය ලැබේවා!

කොටි වෙබ් අඩවිය දේශීය සේවාදායකයන් හරහා පිවිසීමට ලංකාරජය විසින් වාරණයකොටති‍බීම මේ දිනවල බොහෝ අයගේ විවේචනයට ලක්වෙයි. පේනෙන හැටියට ලංකාවේත් බොහෝ ජාල හා ජංජාල මාධ්‍යවේදීන්ගේ ප්‍රවෘති සැපයුම්කරු කොටි වෙබ් අඩවිය වාගෙයි.

පළමුවෙන්ම කිවයුතුදෙය නම් මෙය කිසිම ඵලක් නොමැති අනවශ්‍ය ක්‍රියාවකි. රජයේ සිටින තවත් එක් මුග්ධ ICT උපදේශකයෙකුගේ වැඩක් වගෙයි. ලොකයේ බොහෝ රටවල් මෙවැනි ජංජාල වාරණ කරන්නට දඟලයි, නමුත් කිසිවෙකුට එය හරියට කරගන්නට බැරිවී ඇත. මේ වෙලාවේ රජය උත්සාහකලයුත්තේ මෝඩ උපදේශකයන්ගේ උගුල්වල නොපැටලී කරගෙනයන වැඩේ කෙලවරක්කිරීමයි.

දැන් අපි අපේ සාම-ජාලකාරයන්ගේ වෙබ් කුලප්පුව ගැනත් කතා නොකලොත් අඩුවකි.

එකෙකුට අනුව ටැමිල් නෙට් යනු නිදහස් මතධාරීන් පිරිසකගේ අඩවියකි.
තව එකෙකුට අනුව එය ලේක්හවුස් පත්තරයක් වාගේය.
කොටි වෙබ් අඩවිය හිර කිරීම මෙයාලාට හරියට “පැණි වරකා ගහටත් හෙණ ගැහුවා” වාගේළු.

ඇත්ත!ඇත්ත! අපූරු පැණි වරකා ගහත. මොනවද මේ කතා.

මේ ගැන ඉංගිරිසියෙන් බ්ලොගක් ලියන‍ අයෙකු කියාතිබුනේ
“ටැමිල් නෙට් නැතිඋනාට මොකද, මේ සාම-ජාලකාරයන්ගේ වෙබ් අඩවි තියෙන්නේ ඒ වැඩේ ඊට වඩා හොඳට කරගෙනයන්න.”
මසුරං කියමන.

පසුගිය වසර කිහිපය තුල මාගේ ප්‍රධානම විනෝදාංශය වීඇත්තේ සංගීතයයි. ගී ගැයීමට කිසිදු සහජ හැකියාවක් නැති නමුත් වාදනයට හා එහි ශාස්ත්‍රීය අංශයට කවදත් මම ඇලුම්කලෙමි. ලංකාවෙදී අපට අසන්නට ලැබෙනවාට වඩා ඉතා පලුල් පරාසයක සංගීත වර්ග පහසුවෙන් විදේශ රටවලදී අසන්නට/රසවිඳින්නට ලැබෙයි/සිදුවෙයි. මෙය ඉතා හොඳ දෙයක් යැයි සිතුනද එක් අතකින් නරකක්ද ඇත. එනම් කිසිවක් ගැඹුරින් ග්‍රහණයකරගැනීමට අවකාශයක් නොලැබීමයි. (අන්තර්ජාලය තුලින් කාටඋවත් දැන් ‍ඕනෑම ගීයක් මිලදී/හොරෙන් බාගතහැකි බව සැබෑවකි. නමුත් ඇසීම/රසවිඳීම මේ මිලදීගතහැකිවීමට එහාදිවෙන ක්‍රියාවලියකි)

සංගීතය විශ්ව භාෂාවක්යැයි බොහෝ අය කියති. නමුත් මට නම් සංගීතයේ කිසිම විශ්ව බවක් නොදැනේ. එයත් තවත් එක් (මියුරු)භාෂාවකි. එය ඉතාහොඳින් අවබෝධවන්නේ වෙනස් වෙනස් සංගීත වර්ගයන් අසනතරමටය, ඒ ඒ සංගීතයන්හි ශාස්ත්‍රීය අංශය අධ්‍යනයකරණ විටය.

තවත් වැදගත් කරුණක් නම් වෙනස් වෙනස් සංගීත වර්ගයන් අසනතරමට ගීත/සංගීතය තුල ගායනයට වඩා වාද්‍ය සංගීතය සංවේදනය වන්නට පටන්ගනුඇත. සංගීතයට ඌනනය කලනොහැකි ගී බොහෝ ඇත. නමුත් ඒ හැම ගීයක්ම සංගීතයක්/ගායනයක් නැතිව උවද එතරම්ම රසවත්ය. (මෙය ඉතා විවාදාත්මක මතයක් උවද අවම වශයෙන් ඒ මට හිතෙන හැටිය.)

මා ලියන්නට බලාපොරොත්තුවන සංගීත බ්ලොග් සටහන්වලට මේ පූර්විකාව හොඳටම ඇතැයි සිතමි.

මා ඉහත බොහෝවිට ශාස්ත්‍රීය යන වචනය යෙදුවත් ඒ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය හෝ සම්භාව්‍ය සංගීතය යන අර්ථයෙන් නොවේ. ඉතා සරලව ගතහොත් ඕනෑම (සං)ගීතයක නාද රටා විශ්ලේෂණය කොට එහි ස්වර/ස්වර ‍පංති ඒආකාරයට පෙල ගැස්වී ඇත්තේ ඇයිදැයි සෙවීම ශාස්ත්‍රීය අංශය අදහස්කරමි.

ආයුබෝවන්!

කාලයක සිට වෙනත් අයගේ බ්ලොග්වල සටහන් තියමින් සිටියත් මගේම බ්ලොග් සටහනක් අරඹන්න තරම් නිදහසක් ලැබුනේ අදයි.

විදේශයක ජීවත්වන මට ලංකාවේ වත්මන් පාඨකයනට රැචි අයුරින් යමක් ලිවිය හැකිද යන්නත් සැකයි. එහෙත් අන්තර්ජාලයේ සිංහලෙන් ලියැවී ඇති තොරතුරැ ප්රමාණය හා ගුණය සැලකීමේදී, සුලුවෙන් හෝ අප වැනි අයටත් කලහැකි බොහෝම දේ ඇති බචයි මගේ අදහස.
මෙහි බොහෝවිට මා ලියන්නට අදහස් කරන්නේ:

• මගේ විනෝදාංශ ආශ්රිත කරැණු (චිත්ර කලා, වාද්‍ය සංගීතය, ඡායාරෑප ශිල්පය)
• මගේ වෘතිය ආශ්රිත කරැණු (පරිඝණක මෘදුකාංග නිර්මාණය සහ ඒ හා බැ‍‍දුණු මතවාද)
• දේශපාලනය

වැනි තේමාවන් ඔස්සේයි.